Bazı tatlar vardır;onları anlatmak için kelimeler acele etmemelidir. Çünkü acele, bu hikâyenin parçası değildir. Monada, bir üretim fikrinden önce bir durma hâli olarak ortaya çıktı. Ne yapılacağına karar verilmeden önce neyin yapılmayacağı düşünülerek. Gökçeada'da badem,rüzgârla konuşarak büyür. Toprağın sertliğini, tuzlu havanın izini taşır. Tatlı değildir; olgunluğu, sabrından gelir. Bu badem, çikolatanın içinde erisin diye değil,orada kendisi olarak kalabilsin diye seçilir. Kakao ise uzak bir yolculuğun ardından sadeleşmeye razı olur. Gürültüsünü kaybeder,iddiasını geri çeker. Derinliği kalana kadar. Monada,iki malzemenin birbirine yaklaşırken bir adım geri durabilmesidir. Biri diğerine hükmetmez. Biri diğerini süslemez. Aralarında bir denge vardır; sessiz, fark edilir ama gösterişsiz. Bu yüzden Monada'da tarifler uzamaz. Müdahaleler sınırlıdır. Çünkü bazı lezzetler,üstüne eklenenlerle değil. çıkarılanlarla ortaya çıkar. Bu çikolata bir iddia taşımaz. Bir vaatte bulunmaz. Ne "en"dir, ne "ilk". Sadece şunu bilir: Bir tat, ancak kendi sınırlarını tanıdığında kalıcı olabilir. Monada,tek bir düşüncenin etrafında toplanmış bir bütünlük halidir. Ne eksik.ne fazla.